Υπάρχουν στιγμές που δεν ανήκουν απλώς στην ιστορία ενός συλλόγου, αλλά χαράζονται ανεξίτηλα στη συλλογική μνήμη μιας ολόκληρης πόλης.
Για τη Λάρισα, για τη Θεσσαλία, για τον λαρισινό αθλητισμό συνολικά, αυτή η στιγμή έχει ημερομηνία: 1η Μαΐου 1988. Το απόγευμα που η ΑΕΛ, με το θρυλικό γκολ του Γιώργου Μητσιμπόνα, νίκησε τον Ηρακλή με 1-0 και κατέκτησε το πρώτο –και μέχρι σήμερα μοναδικό για επαρχιακή ομάδα– πρωτάθλημα Ελλάδας.
Ήταν το αποκορύφωμα μιας ποδοσφαιρικής διαδρομής που είχε χτιστεί με πάθος, δουλειά, ταλέντο και μια ακατάβλητη πίστη ότι «γίνεται».
Μιας ομάδας που δεν φοβήθηκε κανέναν, που κοίταξε στα μάτια τους «μεγάλους» και τους νίκησε μέσα στο γήπεδο, με καθαρό ποδόσφαιρο και αδιαπραγμάτευτη προσωπικότητα.
Ο Μητσιμπόνας, ο αρχηγός, ο ηγέτης, ο άνθρωπος που ενσάρκωνε το DNA της ΑΕΛ, έστειλε την μπάλα στα δίχτυα και μαζί ολόκληρη τη Θεσσαλία στον ουρανό.
Το Αλκαζάρ σείστηκε, η πόλη βγήκε στους δρόμους, ο Πηνειός έγινε… ποδοσφαιρικό ποτάμι χαράς. Ήταν η στιγμή που η Λάρισα πανηγύριζε την επιβεβαίωση ότι μια επαρχιακή ομάδα μπορεί να φτάσει στην κορυφή, να κοιτάξει την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη από πάνω και να το κάνει με το σπαθί της.
Η ΑΕΛ δεν ήταν ένα πυροτέχνημα. Ήταν μια ομάδα που είχε χτίσει χαρακτήρα, ταυτότητα και βάθος. Μια ομάδα που έβγαλε από τα σπλάχνα της αμέτρητους ποδοσφαιριστές, οι οποίοι άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Παίκτες με προσωπικότητα, με πάθος, με λαρισινή ψυχή. Παίκτες που τίμησαν τη φανέλα και έγραψαν ιστορία όχι μόνο με το βυσσινί, αλλά και σε άλλες ομάδες της χώρας.
Η ΑΕΛ υπήρξε –και παραμένει– ένα ζωντανό εργαστήριο ταλέντου, μια ομάδα που ξέρει να δημιουργεί, να αναδεικνύει, να εξελίσσει. Και αυτό είναι εξίσου σημαντικό με τους τίτλους.
