Με αφορμή μια πρόσφατη ανάρτηση του Ηλία Ιασωνίδη στο προσωπικό του ιστολόγιο, ξύπνησαν μνήμες από μια εποχή που μπορεί να μην είναι τόσο μακρινή, όμως οι διαφορές με το σήμερα μοιάζουν τεράστιες.
Μνήμες από τη Βετσοπούλου, από εκείνο το γνώριμο σημείο στην αρχή του δρόμου, όπου για πάνω από είκοσι χρόνια ο Ηλίας Ιασωνίδης διατηρούσε το θρυλικό ταχυφαγείο «ΤΑΚΑ ΤΑΚΑ ΜΑΜ».
Ένα μαγαζί που δεν ήταν μόνο χώρος φαγητού. Ήταν σημείο συνάντησης, στάση πριν ή μετά τη διασκέδαση, καταφύγιο για τους ξενύχτηδες, σταθερή αξία για τους μαθητές, τους εργαζόμενους, τους ταξιτζήδες, τις παρέες που έψαχναν κάτι νόστιμο «με την ώρα».
Από εκεί έχουν περάσει σχεδόν όλοι οι δημότες της Αλεξάνδρειας, αλλά και αμέτρητοι επισκέπτες, αφού το μαγαζί ήταν φημισμένο για το ποιοτικό, προσεγμένο φαγητό που πρόσφερε από νωρίς το μεσημέρι μέχρι τα ξημερώματα.
Λίγα μέτρα πιο μπροστά, το παλιό περίπτερο· δίπλα, η στάση των ταξί, σημείο-ορόσημο για όσους ήθελαν να γυρίσουν στα χωριά τους μετά από βραδινή έξοδο.
Ήταν άλλες εποχές, με περισσότερο κόσμο στους δρόμους, με περισσότερη ζωντάνια, με εκείνη τη χαρακτηριστική κίνηση που έκανε τη Βετσοπούλου να μοιάζει με μικρή πόλη που δεν κοιμάται ποτέ.
Και πριν την αναχώρηση; Μια στάση στο ΤΑΚΑ ΤΑΚΑ ΜΑΜ ήταν σχεδόν υποχρεωτική. Εκεί, πάνω από ένα πιτόγυρο ή μια μερίδα που όλοι θυμούνται, δημιουργήθηκαν φιλίες, σχέσεις, ιστορίες που κρατούν μέχρι σήμερα.
Γιατί οι αναμνήσεις δεν σβήνονται. Μένουν χαραγμένες, ζωντανές, έτοιμες να ξυπνήσουν με μια φωτογραφία, μια ανάρτηση, μια κουβέντα.
Η ανάρτηση του Ηλία Ιασωνίδη δεν αποτελεί νοσταλγική αναφορά. Ήταν ένα ταξίδι σε μια εποχή όπου η Αλεξάνδρεια είχε άλλους ρυθμούς, άλλες συνήθειες, άλλες εικόνες.
Μια υπενθύμιση ότι οι άνθρωποι, τα μαγαζιά, οι γειτονιές γράφουν ιστορία — και η ιστορία αυτή ζει μέσα σε όσους την έζησαν.
Το «ΤΑΚΑ ΤΑΚΑ ΜΑΜ» μπορεί να μην υπάρχει πια, αλλά η παρουσία του παραμένει ανεξίτηλη. Γιατί κάποια σημεία της πόλης δεν είναι τέσσερις τοίχοι. Είναι κομμάτια ζωής.
