Μετά και τον αποκλεισμό από την Μπάγερν Μονάχου στα προημιτελικά του Champions League η Ρεάλ Μαδρίτης θα μείνει χωρίς επίσημο τίτλο για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν, μόλις για δεύτερη φορά επί θητείας Φλορεντίνο Πέρεθ, μετά τη διετία 2003-2005.
Κοινό χαρακτηριστικό αυτών των περιόδων τα πανάκριβα ρόστερ δείγμα ότι πολλές φορές η τεχνογνωσία και η διαχείριση του έμψυχου υλικού είναι ανώτερα από τα χρήματα.
“ΣΗΡΙΑΛ” ΕΜΠΑΠΕ
Με την απόκτηση του Κιλιάν Εμπαπέ ως ελεύθερου το περασμένο καλοκαίρι, το σήριαλ της μετακόμισης του Γάλλου επιθετικού στη Μαδρίτη έφτασε στο τέλος του, με ευτυχή κατάληξη και για τις δύο πλευρές (μόνο οι Καταριανοί ιδιοκτήτες της Παρί Σεν Ζερμέν έμειναν δυσαρεστημένοι, καθώς δεν εισέπραξαν ούτε ένα ευρώ για τη μεταγραφή του Εμπαπέ).
Πλέον, ο Φλορεντίνο Πέρεθ μπορεί να καυχιέται ότι δημιούργησε τους νέους Galacticos μετά την περίοδο 2000-2006 που είχε μαζέψει στη Ρεάλ την αφρόκρεμα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Ας ξεκινήσουμε με μία αναδρομή στο παρελθόν, λοιπόν, για να δούμε ποιοί ήταν και τί έκαναν οι πρώτοι Galacticos της Ρεάλ.
ΠΕΡΙΟΔΟΣ 2000-2006
Το καλοκαίρι του 2000 ο Φλορεντίνο Πέρεθ έθεσε υποψηφιότητα για την προεδρία της Ρεάλ Μαδρίτης με σκοπό να την επαναφέρει στον δρόμο των επιτυχιών.
Μπορεί εκείνη τη σεζόν (1999-2000) το τρόπαιο του UEFA CHAMPIONS LEAGUE να κατέληξε στα χέρια των παικτών της Ρεάλ, αλλά μετά την μακρά θητεία του Σαντιάγκο Μπερναμπέου στον προεδρικό θώκο της ομάδας (1945-1978), που κατακτήθηκαν 16 πρωταθλήματα Ισπανίας, 6 κύπελλα Ισπανίας, 6 κύπελλα πρωταθλητριών Ευρώπης (τα 5 συνεχόμενα από το 1956 μέχρι το 1960), 1 διηπειρωτικό κύπελλο και την εξαιρετική ομάδα της δεκαετίας του ‘80 (5 πρωταθλήματα Ισπανίας, 2 κύπελλα Ισπανίας, 2 κύπελλα UEFA), η Ρεάλ περιήλθε σε μια περίοδο κάμψης, καθώς δεν είχε την ίδια διάρκεια τη δεκαετία του ‘90 και χρειαζόταν έναν άνεμο αλλαγής.
Ο Πέρεθ κέρδισε εύκολα τις εκλογές και η πρώτη μεταγραφική “βόμβα” που πυροδότησε, πραγματοποιήθηκε το ίδιο καλοκαίρι, φέρνοντας τον Πορτογάλο δεξιό μέσο Λουίς Φίγκο από την - “αιώνια” αντίπαλο - Μπαρτσελόνα, έναντι 60 εκατομμυρίων ευρώ.
Η συγκεκριμένη μεταγραφή έκανε μεγάλο κρότο και διόγκωσε έτι περαιτέρω τις τεταμένες σχέσεις των δύο ομάδων.
Στα πέντε χρόνια που έμεινε στη Ρεάλ σημείωσε 36 γκολ σε 164 εμφανίσεις και κατέκτησε 2 πρωταθλήματα και 1 Τσάμπιονς Λιγκ (2002), καθώς και την χρύση μπάλα του 2000 (βραβείο για τον καλύτερο ποδοσφαιριστή του κόσμου σε μία ημερολογιακή χρονιά).
Το επόμενο μεγάλο “χτύπημα” αποτέλεσε και την ακριβότερη μεταγραφή όλων των εποχών - μέχρι τότε - και ήταν ο Ζινεντίν Ζιντάν από τη Γιουβέντους για 77,5 εκατομμύρια ευρώ, το καλοκαίρι του 2001.
Ο “Ζιζού” ήταν ήδη εκ των κορυφαίων μέσων του κόσμου, όπως και πρωταθλητής Κόσμου (1998) και Ευρώπης (2000) με την εθνική Γαλλίας.
Συνέβαλε τα μέγιστα στην κατάκτηση του Τσάμπιονς λιγκ της περιόδου 2001-02, σημειώνοντας το νικητήριο γκολ του τελικού (ένα από τα ομορφότερα που έχουν σημειωθεί ποτέ στην ιστορία της διοργάνωσης) και στο πρωτάθλημα της σεζόν 2002-03.
Το καλοκαίρι του 2002 σειρά πήρε ο Ρονάλντο Ναζάριο ή αλλιώς το “Φαινόμενο”.
Λίγους μήνες αφού κυριάρχησε στα γήπεδα της Ιαπωνίας και της Νότιας Κορέας και στέφθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής με τη φανέλα της εθνικής Βραζιλίας, μετακόμισε από το Μιλάνο και την Ίντερ προς τη Μαδρίτη και τη Ρεάλ αντί ενός ποσού κοντά στα 46 εκατομμύρια ευρώ.
Στην πρώτη του χρονιά στην ισπανική πρωτεύουσα σημείωσε 23 τέρματα βοηθώντας την ομάδα του να κατακτήσει το πρωτάθλημα, ενώ συνολικά έβαλε 83 γκολ σε 127 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις στην πενταετή παραμονή του στη Ρεάλ.
Καλοκαίρι του 2003 και η παρέα των Galacticos μεγαλώνει για να υποδεχθεί τον Ντέιβιντ Μπέκαμ, τον οποίο απέκτησε η Ρεάλ από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 37 εκατομμύρια ευρώ.
Για τη συγκεκριμένη μεταγραφή έπαιξαν πολλοί παράγοντες ρόλο.
Λίγο ένα ποδοσφαιρικό παπούτσι που “έφαγε” ο Μπέκαμ από τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον (μετά από ήττα για το κύπελλο Αγγλίας από την Άρσεναλ, ο Σερ Άλεξ κλώτσησε ένα παπούτσι και οι τάπες χτύπησαν τον Μπέκαμ λίγο πάνω από το φρύδι, με αποτέλεσμα να χρειαστεί ράμματα), λίγο η τρομερή του εμφάνιση για τον προημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2002-03 (η Μάντσεστερ Γ. νίκησε τη Ρεαλ 4-3 στο Old Trafford με δύο γκολ του Μπέκαμ, αποκλείστηκε, αλλά η τρομερή εμφάνιση του Άγγλου μέσου ανάγκασε τους superstars των “Μερένχες” να πάνε μετά το ματς πάνω του και να του ζητήσουν να υπογράψει), λίγο το brand name του ίδιου και της γυναίκας του (Βικτόρια Μπέκαμ, πρώην μέλος των Spice Girls και μετέπειτα επιχειρηματίας και σχεδιάστρια μόδας), δεν χωρούσαν πια στα στενά όρια του Μάντσεστερ.
Τα επόμενα δύο καλοκαίρια αποκτήθηκαν ουκ ολίγοι ποδοσφαιριστές και σπαταλήθηκαν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ προκειμένου να υπάρξουν κι άλλες εμπορικές συμφωνίες (εξωαγωνιστικά), καθώς και μια ηλικιακή ανανέωση και αμυντική σταθερότητα (αγωνιστικά).
Περιληπτικά θα αναφέρω τις αποκτήσεις των:
Μάικλ Όουεν (12 εκατομμύρια ευρώ, Άγγλος επιθετικός, “ξεπετάχτηκε” στο Μουντιάλ του 1998 ως το επόμενο wonderkid των Άγγλων, κατέκτησε την χρυσή μπάλα του 2001 μετά τον Φίγκο, αλλα στην Ισπανία δεν μπόρεσε να βρει τον χώρο και τον χρόνο που ήθελε και δεν κατάφερε να αφήσει το στίγμα του)
Βάλτερ Σάμουελ (25 εκατομμύρια από Ρόμα, Αργεντινός κεντρικός αμυντικός)
Τζόναθαν Γουντγκέιτ (18 εκατομμύρια από Νιούκαστλ, Άγγλος κεντρικός αμυντικός)
Ρομπίνιο (24 εκατομμύρια από Σάντος, Βραζιλιάνος επιθετικός)
Ζούλιο Μπαπτίστα (20 εκατομμύρια από Σεβίλλη, Βραζιλιάνος επιθετικός)
Σέρχιο Ράμος (27 εκατομμύρια από Σεβίλλη, Ισπανός κεντρικός αμυντικός)
Πέραν, όμως, των νεοαποκτηθέντων, στο ρόστερ της Ρεάλ υπήρχαν ήδη κάποιοι παίκτες είτε από τις ακαδημίες είτε από μεταγραφές προηγούμενων ετών που βοήθησαν να γιγαντωθεί ο “μύθος” των “Galacticos”.
Ραούλ: Ηγετική φυσιογνωμία της Ρεάλ εντός και εκτός ομάδας, έπαιξε συνολικά σε 741 παιχνίδια σημειώνοντας 325 τέρματα, αποτελώντας για χρόνια τον πρώτο σκόρερ στην ιστορία της ομάδας.
Ίκερ Κασίγιας: Ένας από τους μακροβιότερους και εμβληματικότερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία της Ρεάλ με 510 συμμετοχές (1999-2015), 177 εκ των οποίων στο Τσάμπιονς Λιγκ (δεύτερος σε συμμετοχές πίσω μόνο από τον Κριστιάνο Ρονάλντο), κάνοντας ντεμπούτο στη διοργάνωση σε έναν αγώνα κόντρα στον Ολυμπιακό (15/09/1999 ΟΣΦΠ - ΡΕΑΛ 3-3, ΟΑΚΑ).
Ρομπέρτο Κάρλος: Αποκτήθηκε το 1996 από την Ίντερ για μόλις 3.5 εκατομμύρια ευρώ, μένοντας στη Μαδρίτη έως το καλοκαίρι του 2007. Εξελίχθηκε σε έναν εκ των κορυφαίων αριστερών μπακ στην ιστορία του ποδοσφαίρου, αποτελώντας έναν πρωτοπόρο (για τα δεδομένα της εποχής) επιθετικογενή μπακ, ο οποίος σε 370 συμμετοχές με τη Ρεάλ σημείωσε 47 τέρματα, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν με φανταστικές απευθείας εκτελέσεις φάουλ (αλησμόνητο έχει μείνει το γκολ του με τη φανέλα της εθνικής Βραζιλίας σε φιλικό κόντρα στη Γαλλία) ή με πολύ δυνατά μακρινά σουτ.
Παράλληλα σε εκείνο το ρόστερ υπήρχαν κατά περιόδους παίκτες όπως οι:
Ιέρο, Ελγκέρα, Σαλγκάδο, Γκούτι, Μοριέντες, Μακελελέ, επομένως καταλαβαίνετε ότι είχε δημιουργηθεί ένα τρομερό ρόστερ στη Μαδρίτη.
ΤΙΤΛΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ
Παρόλα αυτά (και αν εξαιρέσουμε την εμπορική εκτόξευση που έφεραν όλα αυτα τα “ονόματα” στη Ρεάλ) το εγχείρημα των “Galacticos” δεν ήταν ένα πετυχημένο πείραμα.
Στην εξαετή πρώτη θητεία του Φλορεντίνο Πέρεθ στην προεδρία της Ρεάλ (παραιτήθηκε το 2006) η Ρεάλ κατέκτησε μόνο το Τσαμπιονς λιγκ της σεζόν 2001-2002 (πριν αποκτηθεί ο Ρονάλντο και ο Μπέκαμ δηλαδή), 2 πρωταθλήματα (σεζόν 2000-01 και 2002-03) και τα αντίστοιχα Σούπερ Καπ Ισπανίας τα καλοκαίρια εκείνων των σεζόν (2001, 2003).
Το ρόστερ δηλαδή, με την ταυτόχρονη παρουσία των Φίγκο, Ζιντάν, Μπέκαμ, Ρονάλντο, Ραούλ, Ρομπέρτο Κάρλος, Κασίγιας κατέκτησε μόλις ένα πρωτάθλημα (2002-03), ενώ παράλληλα η Ρεάλ, το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό μέγεθος του πλανήτη, έμεινε για τρεις σεζόν (από 2003-04 μέχρι 2005-06) χωρίς να κατακτήσει κανένα τρόπαιο, βλέποντας να παίρνει πρωτάθλημα η Βαλένθια (2004), να μένει δύο συνεχόμενες χρονιές πίσω από την Μπαρτσελόνα (σεζόν 2005-06 -12 βαθμούς πίσω από τους “Μπλαουγκράνα) και να γνωρίζει διαδοχικούς αποκλεισμούς στο Τσάμπιονς Λιγκ (σεζόν 2003-04 από Μονακό στους “8”, 2004-05 στους “16” από Γιουβέντους και σεζόν 2005-06 πάλι στους “16” από Άρσεναλ).
ΠΕΡΙΟΔΟΣ 2018-2024
Την αγωνιστική περίοδο 2017-2018 όλα κυλούσαν εξαιρετικά για τη “βασίλισσα” καθώς στις 26/05/2018 κατέκτησε το τρίτο Τσάμπιονς Λιγκ στη σειρά (πρώτη ομάδα στη σύγχρονη ιστορία του Champions League, από το 1992 και μετά δηλαδή, που κατάφερε το συγκεκριμένο επίτευγμα), όμως 5 μέρες αργότερα ακολούθησε η αιφνιδιαστική παραίτηση τού πρωτομάστορα αυτού του επιτεύγματος, Ζινεντίν Ζιντάν, ο οποίος διετέλεσε προπονητής της Ρεάλ από τις 04/01/2016 μέχρι τις 31/05/2018 με απολογισμό 3 διαδοχικές κατακτήσεις Champions League (2016,2017,2018) και το πρωτάθλημα Ισπανίας της σεζόν 2016-2017.
Σα να μην έφτανε αυτό, δύο μήνες αργότερα, τον Ιούλιο του 2018, η Ρεάλ πούλησε στη Γιουβέντους για 105 εκατομμύρια ευρώ τον Κριστιάνο Ρονάλντο, γεγονός που προκάλεσε ακόμα μεγαλύτερη αναστάτωση στις τάξεις των φιλάθλων για την επόμενη μέρα του συλλόγου.
Εκείνη την στιγμή, λοιπόν, ο δαιμόνιος επιχειρηματίας και πρόεδρος της Ρεάλ, Φλορεντίνο Πέρεθ, άδραξε την ευκαιρία για ανοικοδόμηση του ρόστερ, αγοράζοντας ό,τι καλύτερο κυκλοφορούσε ανά τον κόσμο σε παίκτες με μεγάλο περιθώριο εξέλιξης (νεαρούς ποδοσφαιριστές ως επί το πλείστον) και σε συμφέρουσες τιμές για τα δεδομένα της εποχής.
Από το καλοκαίρι του 2018 και μέχρι το καλοκαίρι του 2024 (με εξαίρεση το καλοκαίρι του 2020, που λόγω πανδημίας ελαχιστοποιήθηκαν οι “επενδύσεις”) έχουν αποκτηθεί ποδοσφαιριστές που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι των πρόσφατων επιτυχιών της “Βασίλισσας”.
Κουρτουά απο τσελσι το 2018 (26 χρονών, 35 εκατομμύρια)
Βαλβέρδε προωθήθηκε απο ρεαλ Β’ το 2018 (20 χρ, 5 εκατομμύρια από πενιαρολ το ‘16)
Βινίσιους από Φλαμένγκο το 2018 (18 χρ, 45 εκατομμύρια)
Μιλιτάο από Πόρτο το 2019 (21, 50 εκατομ)
Μεντί από Λυών το 2019 (24, 55 εκατομ)
Ροντρίγκο από Σάντος το 2019 (18, 45 εκατομ)
Αλάμπα από Μπάγερν το 2021 (29, ελεύθερος)
Καμαβινγκά από Ρεν το 2021 (19, 37 εκατομ)
Ρίντιγκερ από Τσέλσι το 2022 (29, ελεύθερος)
Τσουαμενί από Μονακό το 2022 (22, 80 εκατομ)
Γκιουλέρ από Φενερμπαχτσέ το 2023 (18, 20 εκατομ + 10 μπόνους)
Μπέλιγχαμ από Ντόρτμουντ το 2023 (20, 105 εκατομ)
Αυτή η σταδιακή ηλικιακή ανανέωση σε συνδυασμό με την ποιότητα, την εμπειρία και τις “σταθερές” που υπήρχαν ήδη στην ομάδα (Σέρχιο Ράμος, Βαράν, Μαρσέλο, Καρβαχάλ, Κροος, Μόντριτς, Καζεμίρο, Μπέιλ, Μπενζεμα) διατήρησε τη Ρεάλ Μαδρίτης σε κορυφαίο επίπεδο οδηγώντας την σε αυτήν την περίοδο σε 3 πρωταθλήματα Ισπανίας (2019–20, 2021–22, 2023–24), 1 Κύπελλο Ισπανίας (2022-2023), 3 Σούπερ Καπ Ισπανίας (2019, 2021, 2023), 2 Champions League (2021-2022, 2023-2024), 2 UEFA Super Cup (2022, 2024) και 3 Διηπειρωτικα Κύπελλα (2018, 2022, 2024).
Χαρακτηριστικό εκείνης της ομάδας, όμως, εκτός της αγωνιστικής πληρότητας ήταν η ταυτόχρονη παρουσία σπουδαίων προσωπικοτήτων εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου που ήξεραν να ξεχωρίζουν και να διαχειρίζονται καταστάσεις.
Με την σταδιακή αποχώρηση όλων αυτών των παικτών άλλαξε όλο το “προφίλ” της Ρεάλ Μαδρίτης.
Από το καλοκαίρι του 2021 και την αποχώρηση του Σέρχιο Ράμος μέχρι το περασμένο καλοκαίρι και τη μεταγραφή του Λούκα Μόντριτς στη Μίλαν, η Ρεάλ Μαδρίτης δεν έχασε μόνο εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές, αλλα και τις ηγετικές μορφές των αποδυτηρίων της.
ΣΗΜΕΡΑ
Η φετινή σεζόν ξεκίνησε με όνειρα και φιλοδοξίες μετά και την αλλαγή φρουράς στον πάγκο των “Μερένχες” και την πρόσληψη του φιλόδοξου Τσάμπι Αλόνσο (ποδοσφαιριστής της Ρεάλ Μαδρίτης 2009-2014) που κατέκτησε το πρωτάθλημα και κύπελλο Γερμανίας με τη Λεβερκούζεν τη σεζόν 2023-2024 φτάνοντας, μάλιστα, και στον τελικό του UEFA Europa League της ίδιας χρονιάς, αντί του Κάρλο Αντσελότι.
Γρήγορα, όμως, εμφανίστηκαν τα πρώτα “σύννεφα” στα αποδυτήρια της Ρεάλ, καθώς τα ισπανικά δημοσιεύματα έκαναν λόγο για δύο “στρατόπεδα” εντός των μαδριλένικων τειχών.
Όλη αυτή η αναστάτωση φαινόταν και εντός αγωνιστικού χώρου με μια Ρεάλ να παρουσιάζεται μπερδεμένη, χωρίς ξεκάθαρο πλάνο και να πορεύεται μόνο βάσει ατομικού ταλεντου.
Αποτέλεσμα της ρήξης των σχέσεων μεταξύ κάποιων παικτών και του Αλόνσο ήταν η λύση του συμβολαίου του Ισπανού τεχνικού στα μέσα Ιανουαρίου.
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΚΕΛΟΣ
Όσον αφορά το αγωνιστικό σκέλος, τα θέματα της Ρεάλ Μαδρίτης την τελευταία διετία είναι αρκετά.
Κατ΄εμέ η σημαντικότερη απώλεια ποδοσφαιριστή την τελευταία πενταετία είναι η απόσυρση του Τόνι Κροος.
Μιλάμε για έναν εκ των κορυφαίων μέσων όλων των εποχών που υπηρετούσε άψογα τον ρόλο του deep lying playmaker.
Ο παίκτης δηλαδή που θα πάρει την “πρώτη” μπάλα, θα “χαμηλώσει” αρκετά
μέσα στο γήπεδο μπαίνοντας ανάμεσα στα στόπερ, ώστε να εξασφαλίσει την ομαλή κυκλοφορία της μπάλας είτε με κοντινές πάσες και build up είτε με μακρινές διαγώνιες μεταβιβάσεις. Ο Τόνι Κροος κατά τη θητεία του στη Μαδρίτη είχε σταθερά πάνω από 85% εύστοχες μεταβιβάσεις και αποτελούσε έναν σύγχρονο χαφ που μπορούσε να στηριχτεί ο εκάστοτε προπονητής.
Εν συνεχεία, το alter ego του στα χαφ της Ρεάλ ήταν ο Λούκα Μόντριτς. Ο βραχύσωμος Κροάτης ήταν από τους καλύτερους box to box χαφ με σήμα κατατεθέν του τις πάσες του με εξωτερικό φάλτσο και κατέκτησε μαζί με τη Ρεάλ Μαδρίτης 6 Τσάμπιονς λιγκ.
Στο τωρινό ρόστερ της Ρεάλ ο μόνος που έχει τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά είναι ο - εκ των αρχηγών - Φεντερίκο Βαλβέρδε, αλλά πολλές φορές χαραμίζεται ως δεξί μπακ ή ακόμα και όταν παίζει στα χαφ δεν παίρνει τις ανάλογες βοήθειες από τους συμπαίκτες του.
Τέλος, πολυ κομβικός όλα αυτά τα χρόνια ήταν ο Γάλλος σέντερ φορ, Καρίμ Μπενζεμά.
Μπορεί τα “φώτα” να έπεφταν πάνω στον Κριστιάνο Ρονάλντο και τον Γκάρεθ Μπέιλ εκείνα τα χρόνια, αλλά ο Γάλλος φορ ήταν πάντα εκεί όταν χρειαζόταν είτε με το pressing του είτε με το “άνοιγμα” χώρων στους συμπαίκτες του είτε σκοράροντας (4ος σκόρερ όλων των εποχών στο Τσάμπιονς Λιγκ).
Το τωρινό εγχείρημα με την ταυτόχρονη παρουσία του Βίνι και του Εμπαπέ φαίνεται ότι δε λειτουργεί στην πράξη, καθώς και οι δύο είναι καθαρά εξτρέμ.
Το πείραμα (για να χωρέσουν και οι δύο στην ενδεκάδα) με τον Κιλιάν Εμπαπέ στην κορυφή δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να λειτουργήσει, διότι ο Γάλλος για να είναι αποδοτικός θέλει να έχει διαθέσιμα μέτρα μπροστά του και όχι να παίζει με πλάτη ή να περιμένει στο “κουτί”.
Γι’ αυτό πολλές φορές τους βλέπουμε να κινούνται στους ίδιους χώρους δημιουργώντας προβλήματα αποστάσεων στην ομάδα.
Προσωπικά, θεωρώ ότι το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης “βαραίνει” τον πρόεδρο, Φλορεντίνο Πέρεθ.
Αδιαφόρησε για το αγωνιστικό πλάνο της ομάδας και προχώρησε σε μια προσωπική επιλογή για να γιγαντώσει κι άλλο το brand name του συλλόγου.
Δεν παρενέβη καθόλη τη διάρκεια της σεζόν, παρά μόνο για να απολύσει τον Τσάμπι Αλόνσο (που ίσως ήταν το μεγαλύτερο project ολόκληρου του ρόστερ) για να ικανοποιήσει τα “καπρίτσια” των παικτών του δίνοντας τους το “δικαίωμα” να νομίζουν ότι αυτοί και οι managers τους κάνουν κουμάντο στην ομάδα.
Αποτέλεσμα όλων αυτών των παραγόντων είναι να βλέπουμε ένα “συνονθύλευμα” στον αγωνιστικό χώρο, αποτυχία σε κάθε διοργάνωση, “σκιές” για τις σχέσεις των ποδοσφαιριστών μεταξύ τους και αποχή από τα τρόπαια για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν.
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΠΙΛΛΗΣ
