Μα την αλήθεια, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Κάθε μέρα τους βλέπω και αναρωτιέμαι αν πρέπει να κυκλοφορώ με μετρητή… ανοησίας.
Να τους καταγράφω έναν‑έναν, να ξέρω πόσες μπούρδες μπορούν να χωρέσουν σε ένα εικοσιτετράωρο. Και στο τέλος της ημέρας να τους το ανακοινώνω επίσημα, μπας και καταλάβουν ότι δεν είναι «για κάτι», αλλά ότι το ίδιο το «κάτι» τους αποφεύγει. Γιατί, μεταξύ μας, όταν η πραγματικότητα σε ξεπερνάει τόσο εύκολα, δεν φταίει η πραγματικότητα. Εσύ φταις που έχεις ανακηρυχθεί σε ζωντανό μνημείο του τίποτα.
Μιλάς υπουργό στον ενικό;
Ρε φίλε, είναι δυνατόν να μιλάς υπουργό στον ενικό; Δηλαδή, εντάξει, δεν λέω να τον βάλεις σε κορνίζα, αλλά άμα δεν σέβεσαι τον άνθρωπο, σεβάσου τουλάχιστον τον θεσμό. Ψιλά γράμματα, θα μου πεις. Ποιος να τα σκεφτεί όλα αυτά; Εδώ μερικοί νομίζουν ότι ο ενικός είναι… απόδειξη ισχύος. «Κοίτα με, μιλάω υπουργό σαν να είναι ο κολλητός μου». Ναι, μπράβο, και; Τι ζούμε, πραγματικά. Άμα είναι να δείξεις ότι έχεις γνωριμίες, βρες κάτι πιο σοβαρό. Γιατί αυτό το «τον μιλάω στον ενικό» μοιάζει περισσότερο με επίδειξη ανοησίας παρά με κοινωνική άνεση.
Απουσία με… ήχο
Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ας δούμε τη γενική συμπεριφορά. Ολόκληρο φόρουμ στη Βεργίνα, υπουργοί, αυτοδιοικητικοί, φορείς, κάμερες, μικρόφωνα, τα πάντα όλα. Και μαντέψτε ποιος έλειπε πανηγυρικά. Μα φυσικά… η Αλεξάνδρεια. Ούτε μια καρέκλα, ούτε μια παρουσία, ούτε καν το όνομα μας να ακουστεί από μικρόφωνο. Σαν να πατήθηκε delete. Και μετά σου λένε ότι «είμαστε παρόντες». Πού; Στο μυαλό τους; Γιατί στην πραγματικότητα, η απουσία μας ήταν τόσο ηχηρή που θα μπορούσε να μπει και στο πρόγραμμα ως επίσημη συμμετοχή: “Αλεξάνδρεια – Εκτός συναγωνισμού”. Τι ζούμε, πραγματικά.
Ποιοι είστε εσείς;
Και το θέμα, ξέρετε ποιο είναι; Ποιοι είστε εσείς που αποφασίζετε να βγάλετε έναν ολόκληρο δήμο εκτός χάρτη; Γιατί αυτό κάνετε. Μας σβήνετε σαν να είμαστε λάθος σε τετράδιο μαθηματικών. Απαντήστε μας: ποιοι είστε που μας έχετε καταντήσει το πιο ανυπολόγιστο τίποτα του νομού; Ποιος σας έδωσε αυτό το δικαίωμα; Επειδή βαριέστε, νομίζετε ότι μπορείτε να παίζετε με μια ολόκληρη πόλη σαν να είναι παιχνίδι στο κινητό σας. Και το χειρότερο; Το κάνετε με ύφος. Με εκείνη την άνεση του «έλα μωρέ, δεν τρέχει τίποτα». Ε, τρέχει. Και τρέχει πάνω μας. Γιατί όταν η αδιαφορία σας γίνεται συνήθεια, η πόλη πληρώνει το λογαριασμό. Κι εμείς εδώ, να βλέπουμε το έργο και να αναρωτιόμαστε: πόσο πιο χαμηλά μπορεί να πέσει η ευθύνη;
Καύσωνας, φόρουμ και… εξαφάνιση
Θα μου πεις, ποιος να τρέχει τώρα στη Βεργίνα με 40 βαθμούς; Σωστό. Βάλε το κλιματιστικό στο 16, κλείσε την πόρτα, κάτσε στο γραφείο και άσε τους άλλους να λιώνουν. Μόνο που… οι «άλλοι» δεν ήταν τίποτα τυχαίοι. Ήταν εκεί ο Χατζηδάκης, ο Σκυλακάκης, ο Χρυσοχοΐδης, ο Σταϊκούρας και πόσοι ακόμη που σηκώθηκαν, μπήκαν στο αμάξι, άφησαν την Αθήνα και ήρθαν. Και το χειρότερο; Ήταν εκεί οι δήμαρχοι Βέροιας και Νάουσας. Παρόντες, όρθιοι, ιδρωμένοι αλλά… εκεί. Εμείς; Εμείς στο 16 βαθμούς, με το κλιματιστικό να δουλεύει και την πόλη να εξαφανίζεται από τον χάρτη.
Έτσι δουλεύουν οι έξυπνοι
Και τι έκαναν μετά το φόρουμ; Εκεί είναι όλο το ζουμί. Ο Ναουσαίος δεν κάθισε να μετράει θερμοκρασίες και κλιματιστικά. Πήρε παραμάσχαλα τη Μενδώνη, την ανέβασε στη Νάουσα και της έδειξε τι γίνεται με τον χώρο της Μίεζας. Το είδε, το κατάλαβε, το πήρε το πακέτο. Και πριν προλάβει να κρυώσει η καρέκλα, πήρε και τον Χατζηδάκη. Τον πήγε στις παλιές αποθήκες των κλωστοϋφαντουργιών, του εξήγησε τι σχεδιάζει, τι μπορεί να γίνει, πώς θα αξιοποιηθεί ο χώρος. Άλλο πακέτο. Δύο στα δύο. Έτσι δουλεύουν οι έξυπνοι. Τρέχουν, δείχνουν, διεκδικούν, κλειδώνουν πράγματα. Δεν κάθονται στο γραφείο με το κλιματιστικό στο 16 να περιμένουν να τους θυμηθεί η τύχη. Εμείς; Εμείς απλώς παρακολουθούμε και αναρωτιόμαστε πότε θα καταλάβουμε ότι η ανάπτυξη δεν έρχεται με… τηλεχειριστήριο.
Το άγαλμα που έγινε… θρύλος
Και μιας και είπα για Μίεζα, ας πούμε και το άλλο το ωραίο: τι έγινε ρε με εκείνο το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου; Από το ’23 που μας το τάξανε, φτάνουμε στο ’27. Δηλαδή πόσο θέλει για να γίνει ένα άγαλμα; Τέσσερα χρόνια; Πέντε; Ή περιμένουμε να το φτιάξει ο ίδιος ο Μέγας Αλέξανδρος όταν επιστρέψει από καμιά εκστρατεία; Εκτός αν δεν θέλουν να το κάνουν για να μην γίνει καμιά ζημιά, όπως με τον Ρέμο. Γιατί, μεταξύ μας, δεν γίνεται να τραγουδάει ο Μπίγαλης και να είναι πίσω του ο Μέγας Αλέξανδρος. Πώς να το κάνουμε, έχουμε ευαισθησίες. Μην μας πέσει και βαρύ το ιστορικό βάρος την ώρα που παίζει το «Μελισσούλες».
Φεστιβάλ… Θεμη Σιδηρόπουλου
Και μιας και είπα για τις συναυλίες, να πω κι αυτό γιατί μου κάθεται στο λαιμό. Κακώς τις ονομάσατε “Φεστιβάλ Κοινοτήτων”. Η σωστή ονομασία θα ήταν “Φεστιβάλ Θέμη Σιδηρόπουλου”. Χάρη σε αυτόν γλιτώσατε τα χειρότερα, αλλά μην το λέμε δυνατά, μην τυχόν και χαλάσει η βιτρίνα. Το κακό δεν θέλει και πολύ να γίνει — ένα στραβοπάτημα, μια λάθος επιλογή, μια ανοησία παραπάνω… και πάει το φεστιβάλ, πάει και η χρονιά. Αλλά όχι, εμείς εδώ είμαστε. Να κάνουμε τους δύσκολους, να το παίζουμε ότι όλα έγιναν επειδή «έτσι τα σχεδιάσαμε». Μην είστε αχάριστοι. Ο Θέμης σας μάζεψε, σας έσωσε από γκάφες που θα γράφονταν με κεφαλαία. Αν δεν υπήρχε, θα ψάχναμε ακόμη ποιος πάτησε το κουμπί και έσβησε το φως στη σκηνή.
Ξενάγηση… επιπέδου τσιμέντου
Θυμήθηκα και το άλλο, το ανεπανάληπτο. Ήρθε ο Σπανάκης στην Αλεξάνδρεια, υπουργός Εσωτερικών, άνθρωπος με αρμοδιότητες, με χαρτοφυλάκιο, με δουλειές. Και τι βρήκαμε να του δείξουμε; Τα τσιμέντα της πλατείας στο Ηρώο και τα ανακαινισμένα ΚΕΠ. Αυτό. Τελείωσε η ξενάγηση. Πού αλλού να τον πάνε, θα μου πεις. Έχουμε και τίποτα άλλο; Να του δείξουμε τι; Την απουσία μας από τη Βεργίνα; Το άγαλμα που δεν έγινε; Τις συναυλίες που σώθηκαν από θαύμα; Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί δεν μας παίρνουν στα σοβαρά. Όταν έρχεται υπουργός και η πόλη παρουσιάζει… τσιμέντο και ΚΕΠ, δεν χρειάζεται να πεις πολλά. Η εικόνα μιλάει μόνη της. Και δυστυχώς, δεν λέει καλά πράγματα.
Τέταρτος δήμος… μόνο στα όνειρα
Και το πιο ωραίο ποιο είναι; Ότι ο Σπανάκης το είπε καθαρά: τέταρτος δήμος στην Ημαθία δεν υπάρχει στον ορίζοντα της κυβέρνησης. Τελεία. Και μιλάμε για τον άνθρωπο που θα πει το «οκ» αν είναι να γίνει ή όχι. Όχι για κανέναν που απλώς σχολιάζει από το καφενείο. Κι ενώ αυτός ξεκαθάρισε τα πράγματα, οι δικοί μας τι είπαν; Το αμίμητο: «Στηρίζουμε να γίνει τέταρτος δήμος». Δηλαδή, ο υπουργός λέει «όχι», κι εμείς απαντάμε «ναι». Σαν να παίζουμε τρίλιζα με κλειστά μάτια. Και φυσικά, ας πάνε στην ευχή του Θεού Μελίκες, Αγκαθιές και τα υπόλοιπα χωριά. Λες και δεν είναι κομμάτι του δήμου, λες και δεν έχουν ανθρώπους, ανάγκες, ζωή. Όταν η πολιτική σκέψη φτάνει στο επίπεδο «ό,τι να ’ναι», το αποτέλεσμα είναι αυτό: να συζητάμε για δήμους που δεν θα υπάρξουν ποτέ
Στηρίξεις… από τις φωτογραφίες
Και μετά μου λέτε εσείς ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν πάρε‑δώσε με τη σημερινή κυβέρνηση και ότι θα έχουν και στήριξη στις επόμενες εκλογές. Ρε παιδιά, ήδη υπάρχει σχεδιασμός. Δεν χρειάζεται να είσαι κανένας τζίνιους για να το καταλάβεις. Αρκεί να δεις τις φωτογραφίες. Ποιος στέκεται δίπλα σε ποιον, ποιος χαμογελάει, ποιος γνέφει καταφατικά, ποιος κάνει ότι «τυχαία» βρέθηκε στο ίδιο κάδρο. Οι φωτογραφίες είναι σαν GPS: σου δείχνουν ακριβώς πού πάει η στήριξη. Και δεν χρειάζεται ανάλυση, ούτε πολιτική επιστήμη. Μια ματιά αρκεί για να καταλάβεις ποιον έχουν βάλει στο πλάνο και ποιον έχουν αφήσει εκτός. Εμείς εδώ να συζητάμε, κι αυτοί εκεί να χτίζουν το αύριο με… χαμόγελα και πόζες.Επειδή κάποιοι θέλουν να κάνουν εντύπωση χωρίς να έχουν ιδέα τι λένε.
Οι “από πάνω” θέλουν σοβαρούς
Και για να το κλείσουμε σήμερα, να σας αποκαλύψω κάτι για να δείτε πού πάει η δουλειά. Στη Βέροια κάνει μπαμ από μακριά: Επιμελητήριο και γύρω‑γύρω δυνάμεις θέλουν να πάρουν τον δήμο. Το βλέπεις, το μυρίζεις, το καταλαβαίνεις χωρίς να είσαι ούτε Ηράκλειτος ούτε Νεύτωνας. Προς το παρόν δεν ξέρω αν είναι μπροστινός ο Ηλιόπουλος ή ο Σκουρτόπουλος, αλλά εκεί πάει το πράγμα. Οι “από πάνω” θέλουν δυνατούς σε κάθε νομό. Σοβαρούς, οργανωμένους, ανθρώπους που όταν τους λες «αυτό δεν γίνεται», δεν σου απαντούν «μια χαρά γίνεται». Τι φαντάζεστε λοιπόν; Ότι θα στηρίξουν κάποιους που τους λες «όχι» και αυτοί λένε «ναι»; Που τους δίνεις γραμμή και αυτοί κάνουν το αντίθετο; Που δεν μπορούν να συντονίσουν ούτε μια ξενάγηση χωρίς να δείξουν τσιμέντο; Η στήριξη πάει εκεί όπου υπάρχει δουλειά, σχέδιο και σοβαρότητα. Όχι εκεί που υπάρχει φαντασία, αυταπάτη και φωτογραφίες για το Facebook.
Ο Αντιδήμαρχος
