Βγαίνεις ένα ωραίο απογευματάκι να πιεις τη ρετσίνα σου στο καφενείο, να χαλαρώσει λίγο το μέσα σου, να πεις μια κουβέντα με τον διπλανό, να ρίξεις κι ένα τάβλι άμα λάχει.
Και πριν προλάβεις να βάλεις το ποτήρι στο στόμα, βρίσκεσαι ξαφνικά να κάνεις ελιγμούς κάτω από τα τραπέζια σαν τον Ράμπο, μην σου έρθει καμιά ξώφαλτση από το δημαρχείο.
Γιατί, φίλε μου, αυτά που ακούστηκαν σήμερα στο δημοτικό συμβούλιο… ούτε σε ταινία του Σπύρου Καλογήρου δεν τα βλέπεις. Και να πεις ότι έγινε κανένα σοβαρό συμβούλιο, να πεις «εντάξει, ρε παιδί μου, υπήρχε απαρτία, υπήρχε σοβαρότητα».
Πού! Τα τηλέφωνα έπεφταν βροχή, λες και μοίραζαν κουπόνια για δωρεάν σουβλάκια. «Έλα, μωρέ, έλα να συμπληρωθούμε, να κάνουμε συμβούλιο, να τελειώνουμε».
Σαν να μαζεύανε κόσμο για να παίξουν μονό ποδόσφαιρο στο γηπεδάκι. Και μετά… έγινε αυτό που κάποτε βλέπαμε στις ειδήσεις και γελούσαμε.
Θυμάσαι; Κοινοβούλια άλλων χωρών, δημοτικά συμβούλια άλλων πόλεων, να πλακώνονται μεταξύ τους, να φεύγουν καρέκλες, να σηκώνονται οι γραβάτες και να κατεβαίνουν τα μανίκια. Ε, λοιπόν, ήρθαν και στα μέρη μας.
Δεν χρειάζεται να ζηλεύουμε κανέναν πλέον. Έχουμε το δικό μας σόου, με δική μας παραγωγή, δικούς μας πρωταγωνιστές και δωρεάν είσοδο για το κοινό.
Πολλά συγχαρητήρια στη δημοτική αρχή για το επίτευγμα. Πραγματικά, μπράβο. Και σε ανώτερα θα πω. Γιατί αν αυτό δεν είναι η απόλυτη κατάντια, τότε τι είναι;
Να μην μπορείς να πιεις μια ρετσίνα χωρίς να φοβάσαι ότι θα πέσει κανένα έγγραφο-ρουκέτα από το δημαρχείο, να μην μπορείς να πας στο συμβούλιο χωρίς να έχεις μαζί σου κράνος μηχανής, να μην μπορείς να κάνεις διάλογο χωρίς να σκέφτεσαι αν θα χρειαστείς δικηγόρο.
Και το καλύτερο; Όλοι μετά βγαίνουν και λένε «εμείς για το καλό του τόπου». Ποιο καλό, βρε παιδιά; Το καλό του τόπου ή το καλό της καρέκλας; Γιατί ο τόπος, απ’ όσο βλέπω, έχει αρχίσει να μαζεύει τα πράγματά του και να ψάχνει για άλλο δήμο να μείνει.
Ο Μπαρμπα Μήτσος, το λέει ξεκάθαρα: «Αν συνεχίσουν έτσι, θα βάλουμε κάγκελα γύρω από το δημαρχείο και θα το κάνουμε αρένα. Να ξέρουμε τουλάχιστον τι βλέπουμε».
Γιατί όταν η πολιτική καταντάει θέατρο του παραλόγου, τότε ο πολίτης γίνεται θεατής χωρίς να το θέλει.
Κλείνω με μια ευχή: την επόμενη φορά που θα γίνει δημοτικό συμβούλιο, να μην χρειαστεί να κρυφτούμε κάτω από τα τραπέζια.
Να μπορέσουμε να πιούμε τη ρετσίνα μας σαν άνθρωποι. Και, κυρίως, να θυμηθούν εκεί πάνω ότι ο δήμος δεν είναι ρινγκ. Είναι τόπος, άνθρωποι, προβλήματα και λύσεις.
Ο κατήφορος δεν έχει σταματημό. Και ποσοι θα πουν μόλις μάθουν για το σκηνικό να αγιάσει το στόμα του βλάχου; Καιρός ήταν
Ε, ρε μπερεκέτια...
Ο Μπάρμπα‑Μήτσος ο Καφενόβιος
«Εδώ γράφουμε αυτά που λέει ο κόσμος — όχι αυτά που θέλουν να ακούμε.»
