Άκουσα τι είπε ο Χάρι Κέιν όταν παρέλαβε τη Χρυσή Μπάλα και ομολογώ πως στάθηκα για λίγο. «Δούλεψε σκληρά στη σιωπή και άσε την επιτυχία σου να κάνει θόρυβο».Απλό. Καθαρό. Μεστό. Βέβαια, αυτά τα λέει ένας άνθρωπος που έφτασε στην κορυφή. Γιατί σήμερα έχουμε γεμίσει από άλλες περιπτώσεις.
Από αυτούς που κάνουν θόρυβο πριν καν ξεκινήσουν τη δουλειά. Που διαφημίζουν τον εαυτό τους το πρωί, το μεσημέρι και το βράδυ, λες και έχουν προσληφθεί ως υπεύθυνοι δημοσίων σχέσεων του... εαυτού τους.
Και μην ψάχνετε στο εξωτερικό. Κοιτάξτε γύρω σας. Θα βρείτε αρκετούς που εμφανίζεται πρώτα το «εγώ» τους και μετά οι ίδιοι. Άνθρωποι που θεωρούν πως η αυτοπροβολή είναι επίτευγμα και η φασαρία απόδειξη αξίας. Μόνο που στο τέλος τα πράγματα είναι απλά. Οι πραγματικά πετυχημένοι δεν έχουν ανάγκη να φωνάζουν συνεχώς ποιοι είναι. Το δείχνουν με τη δουλειά τους. Οι υπόλοιποι αρκούνται στον θόρυβο. Γιατί η επιτυχία αργεί να φανεί. Αν εμφανιστεί ποτέ.
Γα, λα και... καληνύχτα
Πάμε τώρα στα δικά μας, γιατί εδώ η κατάσταση δεν σώζεται ούτε με ιδιαίτερα μαθήματα. Βρίσκεσαι σε εκδήλωση. Έχει επισήμους. Έχει προσκεκλημένους. Έχει πρωτόκολλο. Κάποιος πρέπει να κάνει έναν χαιρετισμό της προκοπής. Κι εκεί καταλαβαίνεις ότι το πράγμα έχει ξεφύγει. Μιλάμε για επίπεδο νηπιαγωγείου. Θυμάστε που η δασκάλα έλεγε στα παιδιά; Γ και Α, «γα». Λ και Α, «λα». Όλα μαζί; «Γάλα».Ε, κάπως έτσι λειτουργούν και ορισμένοι δικοί μας. Παίρνουν δυο λέξεις, τρεις φράσεις, τέσσερα ονόματα, τα κολλάνε μεταξύ τους και νομίζουν ότι έβγαλαν λόγο.
Χωρίς σειρά, χωρίς ειρμό, χωρίς την παραμικρή προετοιμασία. Το μόνο που λείπει είναι να τους βάλουν πίνακα από πίσω και να συλλαβίζουν.Το χειρότερο όμως δεν είναι ότι δεν ξέρουν. Είναι ότι νομίζουν πως τα κάνουν όλα σωστά. Και μάλιστα κοιτάζουν και το ακροατήριο με ύφος καθηγητή πανεπιστημίου που μόλις παρέδωσε διάλεξη. Τελικά κάποιοι δεν έμειναν απλώς στην πρώτη τάξη. Την κουβαλάνε μαζί τους σε κάθε δημόσια εμφάνιση. Και μας το υπενθυμίζουν σε κάθε μικρόφωνο που βρίσκουν μπροστά τους.
Το πρωτόκολλο δεν είναι λόττο
Κάθομαι και σκέφτομαι καμιά φορά ότι ορισμένοι μπερδεύουν τις επίσημες εκδηλώσεις με κλήρωση λαχείου. Βλέπεις μπροστά σου υπουργό, βουλευτή, περιφερειάρχη και άλλους θεσμικούς παράγοντες. Υπάρχει σειρά, υπάρχει πρωτόκολλο, υπάρχουν κανόνες που εφαρμόζονται δεκαετίες τώρα. Και ξαφνικά πιάνει το μικρόφωνο ο υπεύθυνος των προσφωνήσεων και αποφασίζει να κάνει του κεφαλιού του. Αφήνει στην άκρη τους τρεις πρώτους και ξεκινάει από τον τέταρτο. Λες και παίζει Τζόκερ και τραβάει αριθμούς στην τύχη.
Το αστείο είναι ότι μετά κοιτάζει γύρω του με ύφος ανθρώπου που μόλις έφερε εις πέρας μια δύσκολη αποστολή. Ενώ στην πραγματικότητα κατάφερε να μπερδέψει μια διαδικασία που κανονικά μαθαίνεται σε δέκα λεπτά. Βέβαια, για να είμαι δίκαιος, δεν φταίνε πάντα αυτοί που κρατούν το μικρόφωνο. Κάποιος τους έπεισε ότι η αυτοπεποίθηση αρκεί για να αντικαταστήσει τη γνώση. Και κάπως έτσι, το πρωτόκολλο παρακολουθεί αμίλητο τη δολοφονία του. Με αυτόπτες μάρτυρες ολόκληρη την πόλη.
Η πολιτική δεν ξεκίνησε χθες
Ειλικρινά, σε κάποιες εκδηλώσεις μου γεννιέται η ίδια απορία. Τι ακριβώς είναι αυτό που φοβάστε; Βλέπετε ανθρώπους που κατέχουν θέσεις, έχουν διαδρομή, έχουν γράψει χιλιόμετρα στην πολιτική και φροντίζετε να τους αγνοείτε λες και δεν υπάρχουν. Επιδεικτικά μάλιστα. Να το δουν όλοι. Ωραία μέχρι εδώ. Όταν όμως έρθει η ώρα της κάλπης και θα ψάχνετε στηρίξεις, ψήφους, πλάτες και γνωριμίες, με τι μούτρα θα πάτε να χτυπήσετε την πόρτα τους; Τι θα πείτε; «Είμαι μαζί σου, να βοηθήσω»; Λες και ο άλλος δεν θυμάται. Λες και κατέβηκε χθες από το καράβι.
Εδώ είναι που μπερδεύονται ορισμένοι. Νομίζουν ότι η πολιτική λειτουργεί με μνήμη χρυσόψαρου. Ότι όσα έγιναν σήμερα θα έχουν ξεχαστεί αύριο. Μόνο που κάποιοι ανακάλυψαν την πολιτική πριν από πέντε χρόνια και συμπεριφέρονται σαν να την εφηύραν. Κάποιοι άλλοι βρίσκονται στο κουρμπέτι δεκαετίες. Έχουν δει κυβερνήσεις να ανεβαίνουν και να πέφτουν, πρόσωπα να έρχονται και να φεύγουν. Γι' αυτό λίγη ταπεινότητα δεν βλάπτει. Γιατί στην πολιτική οι γέφυρες που καίγονται σήμερα είναι συνήθως οι ίδιες που θα ψάχνεις να περάσεις αύριο.
Στους ώμους των άλλων
Και για να μην ξεχνιόμαστε, να πω κι αυτό.Ξέρετε πόσοι από τους σημερινούς παράγοντες θα βρίσκονταν στα σπίτια τους αν κάποιοι άλλοι δεν είχαν πατήσει τα κουμπιά την κατάλληλη στιγμή;Ξέρετε πόσοι δεν θα περνούσαν ούτε απ' έξω από το δημαρχείο; Δεν το λέω εγώ. Οι αριθμοί το λένε. Οι κάλπες το λένε. Η πραγματικότητα το φωνάζει. Μόνο που η εξουσία έχει ένα περίεργο χαρακτηριστικό. Κάνει ορισμένους να ξεχνούν πολύ γρήγορα ποιος τους άνοιξε την πόρτα. Ξαφνικά περπατούν στις μύτες των ποδιών τους και νομίζουν ότι ψήλωσαν.
Νομίζουν ότι απέκτησαν το ύψος του Φασούλα, ενώ στην πραγματικότητα στέκονται πάνω στους ώμους άλλων. Και κάπου εκεί αρχίζουν τα μεγάλα λόγια, τα πολλά ύφη και οι επιδεικτικές αγνοήσεις. Μόνο που η πολιτική είναι σκληρό άθλημα. Σήμερα σε σηκώνει, αύριο σε προσπερνά. Και τότε πολλοί θα ανακαλύψουν ότι το ύψος που είχαν δεν ήταν δικό τους. Ήταν δανεικό. Και όταν επιστραφεί, θα μείνει μόνο η πραγματική τους διάσταση. Και φοβάμαι πως για κάποιους αυτή δεν φτάνει ούτε για το πεζοδρόμιο, πόσο μάλλον για το δημαρχείο.
Οι φίλοι της καρέκλας
Ξέρετε ποιο είναι το πιο αστείο σε όλη την ιστορία; Ότι αυτοί που σήμερα σε κοιτάνε σαν φτωχό συγγενή είναι πολλές φορές οι ίδιοι που μέχρι χθες έλεγαν τα χίλια μύρια για εκείνους με τους οποίους τώρα κάθονται αγκαζέ στις ίδιες καρέκλες. Ξαφνικά έγιναν φίλοι. Συνοδοιπόροι. Συναγωνιστές. Κολλητοί. Και κάθε φορά που τους βλέπω να ανταλλάσσουν χαμόγελα, θυμάμαι κάτι παλιές κουβέντες που αν έβγαιναν στη φόρα, θα χρειαζόταν μεγαλύτερη αίθουσα για τις εξηγήσεις παρά για την εκδήλωση. Αλλά έτσι είναι αυτά. Η καρέκλα έχει μια μαγική ιδιότητα.
Σβήνει μνήμες, εξαφανίζει αντιπάθειες και μετατρέπει τους χθεσινούς επικριτές σε σημερινούς θαυμαστές. Το πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος θυμάται. Ακούει, βλέπει και συγκρίνει. Γι' αυτό καλό είναι μερικοί να μην παίρνουν τόσο πολύ αέρα. Γιατί αυτοί που σήμερα μοιράζουν αφ' υψηλού βλέμματα και συμπεριφορές, είναι οι ίδιοι που κάποτε δεν άφηναν κακή κουβέντα να πέσει κάτω για τους σημερινούς τους φίλους. Και στην πολιτική, όπως και στη ζωή, δεν σε εκθέτουν οι εχθροί σου. Σε εκθέτουν αυτά που έλεγες πριν γίνεις φίλος με αυτούς που σήμερα χειροκροτείς.
Ομάδα που κερδίζει... δεν αλλάζει
Όπως και να το δεις, ένα πράγμα πρέπει να τους το αναγνωρίσουμε. Η παρέα εκεί μέσα δεν σπάει με τίποτα. Βρέξει, χιονίσει, φυσήξει, γίνει ανασχηματισμός, γίνει γκρίνια, γίνει φασαρία, οι ίδιοι άνθρωποι είναι πάντα στο ίδιο έργο. Και μεταξύ μας; Καλά κάνουν. Άλλωστε αυτό δεν λένε και οι προπονητές; Ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει. Βέβαια εδώ προκύπτει μια μικρή απορία. Ποιος ακριβώς κερδίζει; Γιατί αν εξαιρέσεις τέσσερις - πέντε που βρίσκονται μονίμως στον πυρήνα των αποφάσεων, οι υπόλοιποι περισσότερο θυμίζουν κομπάρσους παρά συμπρωταγωνιστές.
Κάθονται στις καρέκλες, σηκώνουν το χέρι όταν χρειάζεται, βάζουν την υπογραφή τους όπου πρέπει και στο τέλος φεύγουν με την ικανοποίηση ότι «συμμετείχαν». Συμμετείχαν σε τι ακριβώς, δεν το έχουν εξηγήσει ποτέ. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι αρκετοί από αυτούς εξακολουθούν να πιστεύουν πως αποτελούν σημαντικό κομμάτι της εξίσωσης. Ενώ στην πραγματικότητα χρησιμοποιούνται απλώς για να βγαίνουν οι αριθμοί. Και κάπως έτσι η ίδια παρέα συνεχίζει να παίζει μπάλα, ενώ οι υπόλοιποι πανηγυρίζουν από τον πάγκο επειδή τους επιτρέπεται να φορούν την ίδια φανέλα.
Το καφενείο δεν είναι αρμοδιότητα
Εκείνο που πραγματικά με εντυπωσιάζει είναι η άνεση με την οποία ορισμένοι συμπεριφέρονται σαν να έχουν λύσει όλα τα προβλήματα του τόπου. Λες και τελείωσαν τα έργα. Λες και εξαφανίστηκαν οι εκκρεμότητες. Λες και όλα λειτουργούν ρολόι. Κι αφού, κατά τη δική τους λογική, όλα είναι τακτοποιημένα, τι μένει; Το κουτσομπολιό. Καφενείο το πρωί, καφενείο το μεσημέρι, καφενείο το βράδυ. Να αναλύσουν ποιος μίλησε με ποιον, ποιος κοιτάχτηκε με ποιον, ποιος κάθεται δίπλα σε ποιον και ποιος μπορεί να έχει φιλοδοξίες για το μέλλον.
Θα έλεγε κανείς ότι εκλέχθηκαν σχολιαστές της πολιτικής ζωής και όχι για να διοικήσουν. Γιατί αν ξόδευαν τον ίδιο χρόνο που αφιερώνουν στις δημόσιες σχέσεις και στις παρέες για να κοιτάξουν το χάλι που υπάρχει γύρω τους, ίσως να είχε γίνει και καμιά δουλειά της προκοπής. Αλλά μάλλον έχουν πειστεί ότι όλα βαίνουν καλώς. Κι αυτό είναι το πιο ανησυχητικό. Όταν το σπίτι μπάζει νερά από παντού κι εσύ κάθεσαι στο καφενείο συζητώντας για τον γείτονα, το πρόβλημα δεν είναι το σπίτι. Είναι ότι έχεις πάψει να βλέπεις τη ζημιά.
Μην μπερδεύετε την υπομονή με τον φόβο
Το έχω πει και παλιότερα, αλλά κάποιοι επιμένουν να κάνουν πως δεν ακούνε. Αυτά που λέγονται κατά καιρούς σε πηγαδάκια, σε παρέες, σε δημόσιους χώρους και πίσω από πλάτες ανθρώπων δεν είναι ούτε αστεία ούτε ακίνδυνα. Κι αν κάποιοι μέχρι σήμερα κάνουν ότι δεν ακούνε, μην το εκλαμβάνετε ως αδυναμία. Γιατί υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην ψυχραιμία και στην ανοχή. Έχετε συνηθίσει να λέτε ό,τι σας κατέβει, για όποιον σας κατέβει, θεωρώντας ότι το πολύ πολύ να πέσει λίγο μουρμουρητό. Και επειδή μέχρι τώρα δεν υπήρξε αντίδραση, πιστέψατε ότι έχετε και το ακαταδίωκτο.
Εκεί βρίσκεται το λάθος. Κάποια στιγμή κάποιος μπορεί να αποφασίσει ότι δεν έχει καμία διάθεση να ακούει άλλο ιστορίες, υπαινιγμούς και χαρακτηρισμούς. Και τότε θα καταλάβετε ότι η πραγματική ζωή δεν λειτουργεί όπως το καφενείο. Το περίεργο είναι πως ενώ σας αγνοούν συστηματικά, εσείς το εκλαμβάνετε ως νίκη και συνεχίζετε το ίδιο τροπάρι. Σαν τον άνθρωπο που βλέπει το προειδοποιητικό φως στο ταμπλό και αντί να σταματήσει το αυτοκίνητο, δυναμώνει το ραδιόφωνο. Μόνο που όταν έρθει η ώρα του λογαριασμού, συνήθως δεν προειδοποιεί κανείς δεύτερη φορά.
Ο φόβος έχει όνομα
Όσο κι αν προσπαθείτε να πείσετε τον εαυτό σας ότι όλα είναι τακτοποιημένα, υπάρχει μια αλήθεια που δεν μπορείτε να κρύψετε κάτω από το χαλί. Στις επόμενες εκλογές θα υπάρχει αντίπαλος. Και όχι απλά αντίπαλος. Ένας αντίπαλος που σας προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία απ’ όλους τους υπόλοιπους. Γι’ αυτό και το όνομά του ακούγεται όλο και συχνότερα στις παρέες, στα πηγαδάκια και στις συζητήσεις που κάνετε μεταξύ σας. Το ακόμη χειρότερο για εσάς είναι ότι δεν θα είναι μόνος του. Γύρω του διαμορφώνεται ένας κύκλος ανθρώπων που έχουν εμπειρία, γνώση και κυρίως κίνητρο.
Άνθρωποι που ξυπνούν και κοιμούνται με μία σκέψη στο μυαλό: πότε θα έρθει η ώρα της αναμέτρησης. Κι ενώ εσείς συμπεριφέρεστε σαν να έχετε ήδη εξασφαλίσει την επόμενη θητεία, απέναντι χτίζεται μέρα με τη μέρα μια κατάσταση που δεν δείχνει διατεθειμένη να σας χαριστεί. Γιατί η μεγαλύτερη παγίδα στην πολιτική είναι η αλαζονεία. Να πιστέψεις ότι έχεις τελειώσει τον αγώνα ενώ το σφύριγμα της λήξης δεν ακούστηκε ποτέ. Και συνήθως τότε αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί την ώρα που εσύ πανηγυρίζεις, κάποιος άλλος προετοιμάζεται. Και η ιστορία έχει δείξει ότι συνήθως κερδίζει εκείνος που προετοιμάζεται, όχι εκείνος που επαναπαύεται.
Φυλάξτε τα νώτα σας
Κλείνοντας, μια φιλική συμβουλή. Όχι προς την παρέα που θεωρεί ότι θα είναι για πάντα στο τιμόνι. Προς τους υπόλοιπους. Φυλάξτε τα νώτα σας. Γιατί έχω την αίσθηση ότι όταν πέσει η αυλαία αυτής της θητείας, κάποιοι θα έχουν προλάβει να απομακρυνθούν ασφαλώς από το κάδρο και κάποιοι άλλοι θα ψάχνουν να καταλάβουν τι ακριβώς ψήφιζαν τόσο καιρό. Βλέπετε, στις καλές εποχές όλοι είναι μια ωραία ομάδα. Όλοι χαμογελούν στις φωτογραφίες, όλοι συμφωνούν στις αποφάσεις και όλοι δηλώνουν ότι προχωρούν μαζί.
Όταν όμως έρθει η ώρα του λογαριασμού, η ιστορία αλλάζει. Τότε οι πρωταγωνιστές γίνονται παρατηρητές και οι παρατηρητές μένουν να απολογούνται για όσα ψήφισαν χωρίς πολλές ερωτήσεις. Γι' αυτό αφήστε στην άκρη τις ψεύτικες βεβαιότητες. Κανείς δεν είναι μόνιμος, κανείς δεν είναι άτρωτος και κανείς δεν πρέπει να θεωρεί ότι η σημερινή προστασία θα υπάρχει και αύριο. Απολαύστε λοιπόν τον χρόνο που σας απομένει. Είναι ακόμη αρκετός. Γιατί μετά αρχίζουν τα δύσκολα. Και τότε κάποιοι θα είναι αραχτοί στα καφενεία πίνοντας τον καφέ τους, ενώ κάποιοι άλλοι θα αναρωτιούνται γιατί δεν πρόσεξαν όταν έπρεπε.
Ο Καλλίστρατος ετοιμάζεται για τον Μάρτιο του 27 κι ο Ναουσαίος μας ετοιμάζει χουνέρι
Αυτά και για σήμερα. Όσο εμείς πανηγυρίζουμε για την γιορτή πίτας των 40.000 €, ο Καλλίστρατος στην Βέροια καλεί τους συλλόγους και όποιους ενδιαφέρονται να βρεθούν να μιλήσουν για την παρέλαση καρναβαλιού στην Βέροια. Μιλάμε για τις 27 Μαρτίου του 2027. Σαν εμάς ένα πράγμα. Που έβγαλαν ανακοίνωση την Τετάρτη, να πάνε οι συλλογοι την Πέμπτη να μιλήσουν, για την εκδήλωση που θα γινόταν το Σάββατο. Μετά από δυο μέρες. Αυτό θα πει οργάνωση.
Κι ένα ακόμη. Ο Ναουσαίος μας ετοιμάζει μεγάλο χουνέρι. Από τα συμφραζόμενα που είπε, καταλαβαίνω ότι εμεις εδώ θα μείνουμε μόνο με το όνομα. Μη πω με κάτι άλλο. Κι όταν βγάλει το υπουργείο πολιτισμού την ανακοίνωση, πολύ φοβάμαι ότι θα πάει στην ευχή του Θεού κι αυτό το ''Γη είδα'' του Μ.Αλεξάνδρου και θα μας μείνει το Γιδάς, από τα γίδια που βρήκαν οι Τούρκοι κι έπαθαν πλάκα από το πόσα πολλά ήταν. Όχι τίποτα άλλο αλλά για να επανέλθουμε και στις εργοστασιακές ρυθμίσεις. Που θέλουμε και Αλεξάνδρεια... Αλλά ακόμη κι έτσι θα μας βγεί ο μεγάλος κι από πάνω. Τα ήξερα θα μας πει, για αυτό δεν έκανα το άγαλμα του Στρατηλάτη. Και στην θέση του να ζητήσει να κάνουν ένα αγαλμα με μια γίδα!!!
Ο Αντιδήμαρχος
