Μετά το τέλος της παρέλασης και ανάμεσα στο πλήθος του κόσμου, πέφτω πάνω στον παιδίατρο Στέφανο Γκιουρτζή. Η αλήθεια είναι πως η πρώτη σκέψη που μου πέρασε από το μυαλό ήταν ότι βρισκόμουν μπροστά σε μια καλή ευκαιρία να ακούσω από τον ίδιο μερικές ιστορίες από την πορεία του στην παιδιατρική και να μάθω τι είναι αυτό που τον κρατά για τόσα χρόνια στην πρώτη γραμμή δίπλα στα παιδιά και τις οικογένειές τους.
Άσχετο λόγω ημέρας; Μπορεί. Αν ρωτήσεις όμως όλη την πόλη θα σου πει το ίδιο πράγμα. Ο άνθρωπος είναι κάτι παραπάνω από γιατρός. Ευκαιρία να ακούσουμε και κάποιον σοβαρό επιστήμονα. Ότι καλύτερο και καθόλου άσχετο.
Πριν καν προλάβω να του κάνω την πρώτη ερώτηση, παίρνει μόνος του τον λόγο.
«Τριάντα επτά χρόνια κάνω αυτή τη δουλειά. Και πολλές φορές έχω δει ασθένειες που δυσκολεύονται να "πιάσουν" ακόμη και τα μηχανήματα», μου λέει.
Προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς εννοεί. Πριν όμως συνεχίσουμε τη συζήτηση, μια οικογένεια με ένα μικρό παιδί σε καροτσάκι τον πλησιάζει. Η μητέρα τού μιλά με εμφανή συγκίνηση και μόνο που δεν του φιλά τα χέρια.
Ο γιατρός αντιλαμβάνεται αμέσως την απορία και την έκπληξή μου.
«Ιατρικό απόρρητο», απαντά χαμογελώντας, προτού καν τον ρωτήσω.
Συνεχίζει όμως.
«Εδώ και σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, μόνο εύκολο δεν είναι να φροντίζεις παιδιά. Από νεογέννητα μέχρι την εφηβεία. Και πολλές φορές οι γονείς συνεχίζουν να σε εμπιστεύονται ακόμη και όταν τα παιδιά τους ενηλικιωθούν».
Μάλιστα, μου διηγείται ένα χαρακτηριστικό περιστατικό.
Μια μητέρα που πήγαινε τον γιο της από τις πρώτες ημέρες της ζωής του, σήμερα τον βλέπει να έχει φτάσει στα 28 του χρόνια. Κάποια στιγμή γύρισε και του είπε:
«Μακάρι, γιατρέ, να είσαι εδώ και να εξετάζεις παιδιά όταν με το καλό γίνει και το δικό μου παιδί γονιός».
Μια φράση που δύσκολα ξεχνιέται.
Η φήμη του Στέφανου Γκιουρτζή έχει ξεπεράσει εδώ και χρόνια τα όρια της Ημαθίας. Στο ιατρείο του φτάνουν οικογένειες από πολλές περιοχές της Ελλάδας, ενώ όσοι έχουν περάσει από τα αμφιθέατρα της Ιατρικής Σχολής Θεσσαλονίκης έχουν πάντα μια καλή κουβέντα να πουν για τον άνθρωπο και τον επιστήμονα.
Η συζήτησή μας, τελικά, τελειώνει ακριβώς όπως ξεκίνησε. Με γονείς και παιδιά να τον σταματούν συνεχώς για μια καλημέρα, μια αγκαλιά, μια ευχή, ένα ευχαριστώ. Εκείνος ανταποδίδει με τη ζεστασιά που τον χαρακτηρίζει και αγκαλιάζει μικρούς και μεγάλους που κάποτε πέρασαν το κατώφλι του ιατρείου του.
«Φύγε τώρα», μου λέει γελώντας. «Όπως βλέπεις, έχω δουλειά».
«Μου χρωστάς μια συνέντευξη. Δεν τελειώσαμε», του απαντώ.
«Γράψε ό,τι θέλεις», μου λέει. Ξέρεις εσύ. «Αλλά μην ξεχάσεις ένα πράγμα».
Και δείχνοντας γύρω του τους γονείς με τα μωρά και τα παιδιά που έτρεχαν να τον χαιρετήσουν, κατέληξε:
«Αυτό εδώ που βλέπεις δεν πληρώνεται με όλα τα λεφτά του κόσμου».
Και ίσως τελικά αυτή η φράση να εξηγεί καλύτερα από οτιδήποτε άλλο γιατί, ύστερα από τόσα χρόνια, ο Στέφανος Γκιουρτζής παραμένει για χιλιάδες οικογένειες κάτι περισσότερο από ένας παιδίατρος.
Παραμένει ένας άνθρωπος που μεγάλωσε μαζί με τα παιδιά τους και κέρδισε κάτι πολύ πιο σημαντικό από την επαγγελματική καταξίωση: την εμπιστοσύνη τους.
