Αντε λοιπόν, καλό χειμώνα, γιατί εδώ στον Γιδά έχουμε δικό μας ημερολόγιο: όταν αποφασίσουμε ότι ξεκινάει ο χειμώνας… ξεκινάει. Τι κι αν έξω έχει 40 βαθμούς, τι κι αν ο ήλιος ψήνει αυγό πάνω στο καπό;
Εμείς είμαστε ήδη σε mode «κρύο – τζάκι – κουβέρτα», αλλά με την ένταση της Εθνικής Ισπανίας που πήρε Μουντιάλ. Μόνο που οι Ισπανοί μπροστά μας… φτουρούν; Όχι βέβαια. Εμείς εδώ έχουμε άλλη φόρμα: τρέχουμε πιο γρήγορα κι από τα νέα της επικαιρότητας, ανεβάζουμε στροφές πιο γρήγορα κι από τα κλιματιστικά που παρακαλάνε για έλεος.
Ο Γιδάς είναι σε τέτοια κατάσταση που αν υπήρχε παγκόσμιο πρωτάθλημα… θα το παίρναμε πριν καν αρχίσει. Με χίλια τα γκάζια, με διάθεση που δεν πέφτει ούτε με διακοπή ρεύματος, και με αυτοπεποίθηση που θα ζήλευε και ο πιο φωνακλάς προπονητής.
Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε: τέτοιο δήμο σαν τον δικό μας… δεν βρίσκεις αλλού. Και να ψάξεις με GPS, Google Maps και πυξίδα, πάλι εδώ θα καταλήξεις. Εδώ είναι το κέντρο του σύμπαντος — ή τουλάχιστον έτσι λέμε, και δεν μας αλλάζει κανείς γνώμη.
Πού καίγεται η βενζίνη; Στις… περιπολίες κουτσομπολιού!
Καταρχάς, ας κάνουμε την ερώτηση που όλοι σκέφτονται αλλά κανείς δεν λέει: πού στο καλό ξοδεύουν τα αυτοκίνητα του δήμου τόση βενζίνη; Μην κουράζεστε, η απάντηση είναι πιο απλή κι από το να βρεις καρέκλα άδεια σε καφενείο Κυριακή πρωί.
Την καίνε γυρνώντας γύρω γύρω, σαν να κάνουν ειδική αποστολή, για να δουν ποιος κάθεται με ποιον, ποιος μιλάει με ποιον, ποιος πίνει καφέ με ποιον, και γενικά να κάνουν τοπικό… social monitoring χωρίς ίντερνετ.
Και το καλύτερο; Αντί να πάρουν ένα τηλέφωνο να ρωτήσουν αυτό που θέλουν, κάνουν ολόκληρη περιοδεία. Λες και θα πάρουν βραβείο για τα περισσότερα χιλιόμετρα σε μια μέρα.
Αλλά βέβαια, δεν την πληρώνουν από την τσέπη τους τη βενζίνη, οπότε γιατί να νοιαστούν; Το ρεζερβουάρ γεμάτο, η περιέργεια στο φουλ, και η πόλη να βλέπει τα δημοτικά οχήματα να κάνουν βόλτες σαν να ψάχνουν Pokémon. Αν συνεχίσουν έτσι, στο τέλος θα χρειαστούμε Αντιδήμαρχο Καυσίμων μόνο για να τους μαζεύει.
Face Control vs Πραγματικότητα: 0-3 και χωρίς να ιδρώσει κανείς
Και πάμε τώρα στα «σοβαρά», γιατί όσο κι αν γελάμε, κάποια πράγματα θέλουν το φως τους. Τρεις συναυλίες έκανε ο δήμος. Τρεις. Με αφίσες, με ντουντούκες, με ανακοινώσεις, με «ελάτε όλοι» και «θα γίνει χαμός».
Και τελικά… ούτε χαμός έγινε, ούτε κόσμος μαζεύτηκε, ούτε καν το μισό από αυτό που έφερε μόνος του ο Σαμαράς στην δική του παράσταση. Αλλά μην ανησυχείτε: η face control είδε άλλα. Είδε «επιτυχία», είδε «πλήθος», είδε «παλμό».
Είδε αυτά που ήθελε να δει — από το σημείο που τραβούσε βίντεο. Γιατί αν δείξεις το σωστό πλάνο, το σωστό δύο μέτρα, το σωστό πεντάλεπτο, μπορείς να κάνεις και άδειο γήπεδο να μοιάζει με Ολυμπιακό Στάδιο.
Και φυσικά, κανείς δεν έπαθε αυτό που έπαθε ο Σαμαράς, που ήπιε ολόκληρο φαρμακείο χαπιών για να βγάλει την παράσταση. Εδώ ούτε άγχος, ούτε πίεση, ούτε τίποτα. Μόνο το κλασικό: να δείξουμε ότι έγινε χαμός, ενώ όλοι ξέρουν ότι… δεν έγινε. Και τα λεφτά; Α, αυτά πάνε όπως κάθε χρόνο: υπέρ πίστεως, πατρίδος και δημοτικής αυταπάτης.
Όταν η ντροπή χάθηκε… και η βενζίνη χάθηκε μαζί της
Ρωτάς κάτι απλό — τόσο απλό που πονάει: Πώς γίνεται, σε μια πόλη 15.000 κατοίκων και σε έναν δήμο 40.000, να κάνεις δωρεάν συναυλίες και να μην μπορείς να μαζέψεις ούτε χίλια άτομα;
Και η απάντηση είναι ακόμη πιο απλή: όταν η ντροπή έχει χαθεί, δεν υπάρχει τίποτα να βρεθεί. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για εισιτήριο, δεν μιλάμε για κόστος, δεν μιλάμε για δυσκολίες. Μιλάμε για το απόλυτο φαινόμενο:να κάνεις εκδήλωση που δεν κοστίζει τίποτα στον πολίτη…και ο πολίτης να μην έρχεται ούτε για να δει αν δουλεύουν τα ηχεία.
Και το χειρότερο; Αν αυτό συνέβαινε στην Ιαπωνία, θα είχαν κάνει χαρακιρί από πολλά χρόνια πριν. Εδώ όμως; Εδώ βρέχει. Βρέχει δικαιολογίες, βρέχει «όλα καλά», βρέχει «είχαμε επιτυχία», βρέχει «το πλάνο δεν έδειχνε τον κόσμο».
Βρέχει τόσο πολύ που στο τέλος νομίζεις ότι οι συναυλίες έγιναν για να βραχούν οι καρέκλες. Το αποτέλεσμα; Τρεις συναυλίες, μηδέν κόσμος, άπειρη αυτοπεποίθηση. Και μια δημοτική πραγματικότητα που λέει: «Δεν φταίμε εμείς. Φταίει ο κόσμος που δεν ήρθε να δει την επιτυχία μας.»
Ο Αντιδήμαρχος – ο άνθρωπος που βοηθάει… ακόμη κι όταν τον βρίζεις
Αλλά δεν πειράζει. Ο Αντιδήμαρχος είναι εδώ για να βοηθήσει. Δεν πειράζει που τον βρίζεις όπου σταθείς κι όπου βρεθείς, δεν πειράζει που του ρίχνεις «καντήλια» πιο συχνά κι από τα φανάρια της πόλης.
Εμείς εδώ είμαστε μεγαλοψυχοι· βοηθάμε, στηρίζουμε, σηκώνουμε μανίκια, ακόμη κι όταν ο άλλος μας τραβάει το χαλί. Και μιας και βλέπεις ότι δεν μπορείς, δεν είναι ντροπή να πας στον Σαμαρά να ρωτήσεις το μυστικό της επιτυχίας.
Τι κάνει τόσα χρόνια και μαζεύει 2.000 κόσμο, τι κάνει και βγάζει λεφτά, τι κάνει και δεν χρειάζεται να ψάχνει πλάνα για να δείξει ότι «πήγε καλά». Γιατί εκείνος δεν μπαίνει μέσα. Δεν μοιράζει δεκαπεντοχιλιάρικα για πλάκα, δεν κάνει συναυλίες για να λέει ότι έγιναν.
Κάνει δουλειά. Και το αποτέλεσμα φαίνεται — όχι με βίντεο, αλλά με κόσμο. Ο δήμος, από την άλλη, συνεχίζει να παίζει το ίδιο έργο: να μπαίνει μέσα, να μοιράζει χρήμα σαν να είναι στραγάλια, και να ψάχνει δικαιολογίες για να εξηγήσει γιατί μια δωρεάν συναυλία δεν μπορεί να μαζέψει ούτε χίλια άτομα.
Ο Αντιδήμαρχος σε περιοδεία… μάθησης (και αυτογνωσίας)
Κι αφού τελειώσεις με τον Σαμαρά — που, μεταξύ μας, θα έπρεπε να σου δώσει και πιστοποιητικό παρακολούθησης — μπορείς να συνεχίσεις την εκπαιδευτική σου περιοδεία και στους άλλους συλλόγους.
Γιατί, όπως ξέρουμε όλοι, τα έχεις καλά με τους συλλόγους. Σε αγαπάνε, σε στηρίζουν, σε κερνάνε και, αν χρειαστεί, σε μαζεύουν κιόλας. Άρα θα σε βοηθήσουν. Πήγαινε λοιπόν στο Κλειδί.
Ρώτα τους πώς στο καλό κατάφεραν με τον Μάκη Δημάκη να κάνουν το χωριό να μοιάζει με Μύκονο Αυγούστου. Πώς γέμισε ο χώρος, πώς βγήκαν λεφτά, πώς ο κόσμος ήταν πάνω στα τραπέζια μέχρι το πρωί, πώς χόρευε σαν να μην υπάρχει αύριο.
Γιατί εκεί, δεν χρειάστηκαν «πλάνα» για να δείξουν ότι έγινε χαμός. Ο χαμός έγινε. Δεν χρειάστηκαν βίντεο από συγκεκριμένη γωνία. Η γωνία ήταν παντού. Δεν χρειάστηκε να ψάχνουν δικαιολογίες. Το αποτέλεσμα μίλησε μόνο του.
Και ξέρεις τι; Αν ρωτήσεις, θα σου πουν. Γιατί όταν κάποιος ξέρει να κάνει δουλειά, δεν φοβάται να μοιραστεί το μυστικό. Αρκεί να έχεις τα κότσια να το ακούσεις.
Όταν οι εκδηλώσεις πατώνουν… αλλά κάποιοι βλέπουν “κοσμοπλημμύρα”
Επειδή συμβαίνει το ανεξήγητο: οι εκδηλώσεις να πατώνουν, να μην πατάει άνθρωπος ούτε για να δει αν έχει παρκάρισμα, αλλά εσύ να βλέπεις… κάτι άλλο. Να βλέπεις «επιτυχία», «κίνηση», «ζωντάνια». Να βλέπεις δηλαδή ό,τι σε βολεύει.
Γιατί άμα έχεις εγωισμό πιο μεγάλο κι από το δημαρχείο, πού να σε αφήσει να πας να ρωτήσεις τι κάνουν οι σύλλογοι και μαζεύουν κόσμο; Και θα σου πω εγώ τι κάνουν — γιατί εσύ δεν πρόκειται να το μάθεις από κοντά.
Οι σύλλογοι τρέχουν σαν τρελοί από το πρωί μέχρι το βράδυ. Στήνουν, ξεστήνουν, κουβαλάνε, οργανώνουν, ιδρώνουν, ξαναϊδρώνουν. Δεν κάθονται σε μια καρέκλα με το κλιματιστικό στο φουλ, ούτε κάνουν βόλτες με τα δημοτικά αυτοκίνητα για να δουν ποιος κάθεται στις καφετέριες και με ποιον πίνει φρέντο.
Και το κυριότερο: Πονάνε αυτό που κάνουν. Γιατί το πληρώνουν με χρόνο, κόπο, ψυχή — και πολλές φορές και με λεφτά από την τσέπη τους. Εσύ όμως; Ξαναλέω: Μήπως τα βάζεις από την τσέπη σου για να νοιαστείς; Όχι. Οπότε γιατί να τρέξεις; Γιατί να κουραστείς; Γιατί να ιδρώσεις; Αρκεί ένα καλό πλάνο στο βίντεο και όλα φαίνονται… τέλεια.
Το τέλος… με σφραγίδα και ποτήρι στο χέρι
Και το κλείνω εδώ — γιατί, όπως είπα, θέλω να σε βοηθήσω, ακόμη κι αν λες λογάκια πίσω από την πλάτη μου σαν να είμαστε σε σχολική αυλή. Δεν με νοιάζει. Εγώ συνεχίζω. Αλλά άκου τώρα το καλύτερο: ο μεγάλος σε έχει για ξου. Και αυτή τη φορά δεν είναι «έλα μωρέ, θα του περάσει». Είναι αποφασισμένος. Η σφραγίδα του… απολυτηρίου μπήκε εκείνη τη μέρα στο καφενείο.
Καθόταν, άκουγε την πρώτη συναυλία, και από τα νεύρα του ήπιε δέκα ποτά λες και έπαιζε drinking game με την αποτυχία. Δεν είναι κάτι κρυφό — στο είπε κιόλας. Απλώς δεν σου είπε το τελευταίο, το πιο ωραίο: ότι είσαι για Αλέκος.
Και ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Ότι η κατάσταση έχει φύγει από τα «θα δούμε» και έχει περάσει στα «τελειώσαμε». Ότι η υπομονή εξαντλήθηκε, η εικόνα δεν σώζεται, και τα βίντεο με «χαμό» δεν πείθουν ούτε τον άνθρωπο που τα τράβηξε.
Όταν ο Αντιδήμαρχος απλώνει χέρι… κι ο άλλος πίνει δέκα ποτά
Κι εδώ έρχεται ο Αντιδήμαρχος — ναι, αυτός που τόσο καιρό κράζεις — και σου απλώνει το χέρι βοήθειας. Όλοι ξέρουν πώς λειτουργεί ο ακατονόμαστος.
Θέλει οι αποφάσεις να είναι δικές του, να κάνει τον αιφνιδιασμό «τέχνη», να νομίζει ότι παίζει σκάκι ενώ παίζει τρίλιζα. Και τώρα που τον έβγαλα στη φόρα ότι θέλει να σε διώξει, να ξέρεις: δεν θα το κάνει. Όχι επειδή σε εκτιμά — αλλά για να μη φανεί ότι το μαρτύρησα λόγω των «πολυπληθών» συναυλιών που οργανώνεις για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Πολυπληθείς… στα πλάνα.
Στην πραγματικότητα, ούτε οι καρέκλες δεν ήταν όλες γεμάτες. Και ρωτάω κάτι τελευταίο, έτσι για να κλείσουμε ωραία: Στο τέλος της τετραετίας θα μας πει κανείς πόσα έχει μπει μέσα ο δήμος από τις καλοκαιρινές συναυλίες; Σιγά μην μας πει. Σιγά μην ρωτήσει κανείς. Σιγά μην ενδιαφερθεί κάποιος που δεν πληρώνει από την τσέπη του.
Και το κλείνουμε εδώ… γιατί αν συνεχίσω, θα χρειαστείτε σωσίβιο
Θα το σταματήσω κάπου εδώ — όχι γιατί τελείωσαν τα θέματα, αλλά γιατί δεν θέλω να σας βάλω στα βαθιά από την πρώτη μέρα. Έχει καιρό μπροστά μας, κι από ό,τι φαίνεται… θα χρειαστεί. Γιατί μέσα στον Σεπτέμβριο έρχεται κι άλλη ανεξαρτητοποίηση.
Ναι, καλά ακούσατε. Άλλη μία. Βλέπω στο τέλος να μην μένει κανένας στην Ώρα Ευθύνης. Ή μάλλον… θα μείνουν οι γνωστοί. Το παρεάκι. Ο μπροστινός και οι εκ δεξιών, αυτοί που έχουν συμμετοχή στο φαγοπότι και δεν τους κουνάς ούτε με γερανό.
Οι υπόλοιποι; Την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια. Ένας–ένας, σαν να παίζουν μουσικές καρέκλες και να μην θέλουν να μείνουν χωρίς καρέκλα στο τέλος. Οπότε μέσα στον Σεπτέμβριο έχουμε μια ακόμη αποχώρηση και φτάνουμε αισίως στον αριθμό 6. Και μην ανησυχείτε — έχει και συνέχεια.
Γιατί όταν το καράβι μπάζει νερά, δεν φεύγει μόνο ο καπετάνιος. Φεύγουν και οι ναύτες, και οι βοηθοί, και οι παρατηρητές, και στο τέλος μένει μόνο ο μάγειρας να αναρωτιέται τι πήγε στραβά.
Το καλύτερο… για το τέλος: το παραμύθι της «βουλευτικής καριέρας»
Και τώρα, το καλύτερο το κρατήσαμε για το τέλος — γιατί πραγματικά είναι για γέλια και για κλάματα μαζί. Καλά ρε παιδιά… εσείς δεν μας λέγατε ότι σας παρακαλάνε να κατεβείτε για βουλευτής; Ότι δήθεν «σας θέλουν στην Αθήνα», ότι «έχετε πέραση», ότι «μετά τον Αποστόλη, εσείς είστε ο εκλεκτός»; Ότι αφού τα κάνατε όλα τέλεια στον δήμο, τώρα σας παρακαλάνε για τη Βουλή;
Ε, λοιπόν… ας γελάσουμε λίγο. Πώς γίνεται, λοιπόν, να γίνεται το μεγάλο forum στη Βεργίνα, να έρχεται όλο το υπουργικό συμβούλιο, να μιλάνε οι δήμαρχοι Βέροιας και Νάουσας, να είναι μάλιστα ο Βεροιώτης δηλωμένος ΠΑΣΟΚ, και ο υποψήφιος που “παρακαλάνε” να μην είναι καν καλεσμένος; Αυτό δεν σηκώνει απλή συζήτηση — σηκώνει ολόκληρο επεισόδιο.
Και επειδή το έχω πει και παλιότερα: Από Αθήνα μεριά είναι στη black list εδώ και πολύ καιρό. Δεν το λέω εγώ — το λένε οι πόρτες που δεν ανοίγουν, τα τηλέφωνα που δεν χτυπάνε και οι εκδηλώσεις που δεν σε καλούν ούτε για να κρατάς το μικρόφωνο.
Και θα το καταλάβει στις δημοτικές εκλογές που έρχονται. Όχι από λόγια, αλλά από αποτελέσματα. Γιατί εκεί δεν έχει πλάνα, δεν έχει βίντεο, δεν έχει «χαμό» από συγκεκριμένη γωνία.Έχει μόνο κάλπη — και η κάλπη δεν σηκώνει μοντάζ.
Και για να πούμε την αλήθεια… ο μόνος που κάνει αντιπολίτευση είναι ο Θεμης
Και για να πούμε την αλήθεια, αυτή τη στιγμή ο μοναδικός που κάνει αντιπολίτευση γιατί νοιάζεται είναι ο Θέμης. Αν γίνονταν εκλογές σήμερα, θα έπρεπε να πάρει 100% — όχι γιατί το λέει ο ίδιος, αλλά γιατί το δείχνει με πράξεις.
Αυτός μίλησε για το Πνευματικό Κέντρο, αυτός για το Αμφιθέατρο, αυτός για τα σχολεία. Και ο κόσμος άρχισε να τον παίρνει στα σοβαρά, γιατί κατάλαβε ότι νοιάζεται για τον Δήμο, όχι για την πάρτη του. Την ίδια ώρα, αυτοί που θέλουν να εμφανιστούν ως «σωτήρες» το μόνο που κάνουν είναι να πίνουν καφέδες και να κάνουν θεωρία. Από τη θεωρία όμως μέχρι την πράξη, η απόσταση είναι τεράστια — και εκεί φαίνεται ποιος δουλεύει και ποιος απλώς μιλάει.
Ο άλλος, βλέποντας την κατάσταση που επικρατεί, τρίβει τα χέρια του και λέει: «Παίζω χωρίς αντίπαλο». Και δεν έχει άδικο — γιατί όταν η αντιπολίτευση περιορίζεται σε κουβέντες στα τραπέζια, ο Θεμης είναι ο μόνος που παλεύει στο γήπεδο.
Και το κλείνω με μια παρακληση… για όσους “φορούν παντελόνια”
Και το κλείνω με μια παρακληση.Όλοι αυτοί που — για τους δικούς τους λόγους — έχουν αποφασίσει να μην μιλάνε, να κρατάνε απόσταση, να φοβούνται μην τους μαλώσουν, να ξέρετε κάτι: σέβομαι απόλυτα τον φόβο τους και τη στάση τους. Δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για φασαρίες, για κόντρες, για να σηκώσουν κεφάλι. Το καταλαβαίνω.
Σέβομαι και εκείνους που κρύβονται πίσω από τα φιμέ τζάμια των αυτοκινήτων τους, που κάνουν ότι μιλάνε στο τηλέφωνο για να μην χαιρετήσουν, για να μην εκτεθούν, για να μην πάρουν θέση. Κι αυτή η στάση, όσο κι αν φαίνεται αστεία, είναι σεβαστή. Ο καθένας πορεύεται με τον χαρακτήρα του. ΑΛΛΑ — και εδώ είναι το θέμα — θέλω όλο αυτό να το κρατήσετε και μετά.
Όταν φύγει από μέσα σας αυτό που έχετε τώρα… όταν αλλάξουν οι ισορροπίες… όταν δεν θα υπάρχει φόβος, πίεση, ή “γραμμή”… μην αλλάξετε στάση. Μην αρχίσετε τα “εγώ πάντα τα έλεγα”, “εγώ ήμουν μαζί σας”, “εγώ σας στήριζα από μέσα”. Όχι. Κρατήστε την ίδια στάση. Γιατί αυτοί που φοράνε παντελόνια, έτσι συμπεριφέρονται: όχι μια έτσι και την άλλη γιουβέτσι.
Ο Αντιδήμαρχος
