Η υπόθεση επισφάλειας του Δημοτικού Αμφιθεάτρου δεν αφορά μόνο άγνοια κινδύνου για ένα τεχνικό ζήτημα. Αποτελεί ζήτημα πολιτικής ευθύνης, δεξιότητας,, διοικητικής επάρκειας , σεβασμού στην ανθρώπινη ζωή και ψυχοφυσικής τυφλότητας.
Για χρόνια ο χώρος χρησιμοποιούνταν για εκδηλώσεις, με διακινδύνευση της ανθρώπινης ζωής ενώ υπήρχαν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τη στατική του επάρκεια.
Αντί να προηγηθεί ένας πλήρης και αξιόπιστος έλεγχος, επιλέχθηκε η λογική της αδράνειας και της περιφρόνησης : «αφού δεν έγινε κάτι μέχρι σήμερα, ας συνεχίσουμε».
Αυτή δεν είναι διοίκηση. Είναι παράλογη διακινδύνευση . Η καταγγελία μου δεν είχε πολιτική σκοπιμότητα. Είχε έναν και μοναδικό στόχο : να προληφθεί ένα πιθανό δυστύχημα.
Στη διοίκηση, επιτυχία δεν είναι να ενεργείς αφού συμβεί το κακό. Επιτυχία είναι να το αποτρέπεις πριν συμβεί. Σήμερα, το γεγονός ότι ο χώρος πλέον δεν θα χρησιμοποιηθεί για εκδηλώσεις μέχρι να αντιμετωπιστούν τα ζητήματα στατικής ασφάλειας, και όχι μόνο, αποτελεί απόλυτη επιβεβαίωση ότι οι καταγγελίες μου ήταν βάσιμες.
Αν δεν υπήρχε πραγματικός λόγος ανησυχίας, δεν θα λαμβανόταν μια τόσο σοβαρή απόφαση. Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι η πολιτική νοοτροπία που αποκαλύφθηκε : η υποτίμηση του κινδύνου, η λανθασμένη αντίληψη περί ευθύνης και η αδυναμία να αναγνωριστεί ότι η προστασία της ανθρώπινης ζωής προηγείται κάθε εκδήλωσης, κάθε εικόνας και κάθε πολιτικού κόστους.
Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι πεδίο πειραματισμού ούτε αντικείμενο πολιτικών υπολογισμών. Είναι αδιαπραγμάτευτη αξία. Και μια δημοτική αρχή που δεν αντιλαμβάνεται αυτή τη θεμελιώδη αρχή αποτυγχάνει στον πιο βασικό της ρόλο: να προστατεύει τον πολίτη.
Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ θα συνεχίσει να λειτουργεί θεσμικά, με τεκμηρίωση και αποφασιστικότητα.
Γιατί πραγματική πολιτική ευθύνη σημαίνει να προλαμβάνεις τον κίνδυνο, όχι να απολογείσαι μετά από μια τραγωδία
