Είκοσι δύο χρόνια μετά, η 4η Ιουλίου 2004 είναι μια ανοιχτή πληγή συγκίνησης, ένα συλλογικό ανατρίχιασμα που επιστρέφει κάθε φορά που βλέπουμε τον Ζαγοράκη να σηκώνει το τρόπαιο.
Εκείνο το βράδυ στη Λισαβόνα, η Ελλάδα δεν κέρδισε το πρώτο και μοναδικό EURO στην ιστορία της αλλά ανέτρεψε τη λογική, γκρέμισε τα προγνωστικά και έγραψε το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό θαύμα της σύγχρονης Ευρώπης.
Η ομάδα του Ότο Ρεχάγκελ ταξίδεψε στην Πορτογαλία ως αουτσάιντερ. Κι όμως, νίκησε δύο φορές τη διοργανώτρια, απέκλεισε τη Γαλλία των Ζιντάν, λύγισε την πανίσχυρη Τσεχία και στον τελικό, με την κεφαλιά του Άγγελου Χαριστέα στο 57’, ανέβηκε στον Όλυμπο των νικητών.
Ήταν το γκολ που έκανε εκατομμύρια Έλληνες να ξεσπάσουν σε δάκρυα χαράς, το γκολ που έδωσε νόημα σε μια ολόκληρη γενιά φιλάθλων.
Αλλά το EURO του 2004 δεν ήταν μόνο οι νίκες. Ήταν η απόδειξη ότι η πίστη, η πειθαρχία και η ομαδικότητα μπορούν να νικήσουν τα αστέρια. Ο Ρεχάγκελ δημιούργησε μια οικογένεια.
Νικοπολίδης, Δέλλας, Σεϊταρίδης, Φύσσας, Μπασινάς, Καραγκούνης, Ζαγοράκης, Κατσουράνης, Χαριστέας και όλοι οι υπόλοιποι έγιναν σύμβολα μιας εποχής που δεν θα ξεχαστεί ποτέ.
Την επόμενη μέρα, 5 Ιουλίου 2004, τα πρωτοσέλιδα ήταν γαλανόλευκα. Η «Score» έγραψε το ιστορικό «Έχυσε όλη η Ελλάδα δάκρυα χαράς», συνοψίζοντας με μία φράση το συναίσθημα ενός έθνους.
Κάθε 4η Ιουλίου, θυμόμαστε πως τα θαύματα υπάρχουν. Και, μερικές φορές, φορούν γαλανόλευκα.
